indian exams_docpage

இந்தியாவில் ஒரு மாணவனுடைய அறிவும், படிப்பும் அவன் எடுக்கும் மதிப்பெண் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்த முறை கதைக்கு உதவவில்லை என்பதை பலவாறாக பல பேர் சொல்லியாகிவிட்டது

மூளைத்திறனை இருபெரும் விஷயங்களாக பிரிக்கலாம். ஞாபகம், அறிவு. ஞாபகம் என்பது மனதில், காரணமில்லாமல் ஒரு விஷயத்தை நிறுத்திவைத்துக் கொள்வது. ‘சாயங்காலம் வரும்போது பால் வாங்கிவா’ என அம்மா சொல்வதைப் போன்றது. சாயங்காலம் பால் வாங்கிவர வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இருந்தால் மட்டுமே, அதாவது சாயங்காலம் வீடு சென்று காபி சாப்பிட நான் விரும்பினால் மட்டுமே அம்மா சொன்னதை நான் ஞாபகம் வைத்திருப்பேன். அப்படி இல்லையெனில் அம்மா சொன்னதை நான் மறந்துவிடுவேன். இதுதான் ஞாபகம். ஆனால் அறிவு அப்படியல்ல.

அறிவு என்பது அறிதல். To know is knowledgeமுதல் முறையாக என் நண்பன் வீட்டுக்கு செல்கிறேனெனில் எனக்கு செல்லும் வழி தெரியாது. விசாரித்து விசாரித்துதான் செல்ல வேண்டும். தப்பான வழிகளிலும் செல்லக் கூடும். அடுத்தமுறை வருகையில் இந்த வழியில் வரக்கூடாது என மனதில் வைத்துக்கொள்வேன். கடைசியில் நண்பனின் வீட்டுக்கு சென்றுவிடுவேன். நானே தேடி, கண்டடைந்து அதை எதிர்காலப் பயன்பாட்டிற்காக ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்கிறேனே இதுதான் அறிவு. இது என் மூளையிலிருந்து அகலாது. ஆனால் நம் கல்விமுறை நம் மூளைகளில் பயன்படுத்துவது ஞாபகத்தை மட்டுமே, அறிவை அல்ல. நீங்கள் எந்தளவுக்கு படித்ததை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதை சோதிக்கத்தான் தேர்வுகள். அதை ஏன் நீங்கள் படிக்கிறீர்கள் என்பதை உங்களுக்கு சொல்வதில்லை. வாழ்வில் அவற்றை எங்கே நீங்கள் பயன்படுத்தலாம் என்பதை சொல்லித்தருவதில்லை. விளைவு? கொஞ்ச நாட்கள் கழித்து படித்ததை நீங்கள் மறந்துவிடுவீர்கள்.

அதிலும் இப்போது நிலைமை இன்னும் மோசம். பள்ளிக் கல்வியின் நோக்கம் சிறந்த மேற்படிப்பை தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதாக மாறிவிட்டது. பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் எடுக்கும் மதிப்பெண்கள் அல்லது JEE போன்ற நுழைவுத் தேர்வில் எடுக்கும் மதிப்பெண்களைக் கொண்டுதான் மேற்படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். விளைவு? இந்தியப் பள்ளிகளும், பெற்றோரும், மாணவர்களும் அதிக மதிப்பெண்களைத்தான் இலக்காகக் கொண்டு செயல்படுவது இயல்பாகிவிட்டது.

மேற்படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வரையில் இந்த மதிப்பெண்கள் பயன்படுவதென்னவோ உண்மைதான். ஆனால், கல்லூரிகளில் குறிப்பாக தொழிற்படிப்பு நிறுவனங்களில் காட்சி மாறிவிடுகிறது. பன்னிரெண்டாம் வகுப்புவரைப் படித்த படிப்பும் எடுத்த நல்ல மதிப்பெண்களும் இங்கு உதவாமல் போய்விடுகின்றன. சரியாக சொல்ல வேண்டுமானால், மதிப்பெண்களை நோக்கி மட்டுமே ஓடுகிற ஓட்டம், கல்லூரிகளில் அடையப்பட வேண்டிய இலக்குகளை அடையமுடியாமல் செய்துவிடுகின்றன. ஏனெனில் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளில் அடைய வேண்டிய இலக்கு மதிப்பெண்கள் அல்ல, வேலை! மதிப்பெண்கள் எடுக்க மட்டுமே படிக்க கற்றிருந்த மூளை, வேலைகளில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய தொழில்நுட்பத்தை கற்கமுடியாமல் தோற்றுப்போகிறது.

கல்லூரிகளுக்கு சென்று மாணவர்களிடம் நிறுவனங்கள் நடத்தும் நேர்காணல்கள் எளிமையாக இருப்பதில்லை. நடத்தும் தேர்வுகளும் கடினமானவைதான். பெரும்பாலும் அவை மாணவனின் திறன், அறிவு ஆகியவற்றைத்தான் சோதிக்கின்றன. ஏனெனில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள் மீது நிறுவனங்கள் சம்பளம், நேரம் என அதிகம் செலவழிக்கப்போகின்றன. அதனால் நேர்காணல்களில் கடுமையாக நடந்துகொள்கின்றன. சொல்லப்போனால், திறமையான, அறிவுள்ள மாணவர்களை மற்றவரிடமிருந்து வெற்றிகரமாக பிரித்தெடுக்க முடிகிறது இந்த நேர்காணல் முறைகளால்.

நான் பேசிய சில நிறுவனங்களும் சொல்வது இதைத்தான். நேர்காணல்களின் வழியே மாணவன் எந்தளவுக்கு அறிவு கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும் எந்தளவுக்கு அவன் படித்ததைப் புரிந்திருக்கிறான் என்பதையும்தான் கண்டறிகிறார்களாம். மதிப்பெண்கள் முதல் பார்வையில் நிறுவனங்களை ஈர்ப்பதற்கு பயன்படலாம்; அவ்வளவுதான். மற்றபடி அறிவும் படித்ததில் நல்லப் புரிதலும் கொண்ட மாணவர்களும்தான் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள்.

மதிப்பெண்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் மாணவர்கள் பின்வருபவற்றைச் செய்வார்கள்

  • பிராஜக்ட்டுகள் அல்லது அசைன்மெண்ட்டுகள் தயாரிக்கும்போது ஏமாற்றுவார்கள். உண்மையாகச் செய்யாமல் ஏற்கனவே செய்யப்பட்டதை நகலெடுக்கவோ அல்லது வெளியில் பணம் கொடுத்து வாங்கவோச் செய்வார்கள்.
  • ஆழமாக கற்கமாட்டார்கள். படிப்பதை தேர்வுக்காகவும் அதில் எடுக்கப்போகும் மதிப்பெண்களுக்காகவும்தான் படிப்பார்கள். புரிந்துகொள்ள அல்ல. இந்த மாதிரியானப் படிப்பு அறிவையும் திறமையையும் வளர்ப்பதில்லை.

பிராஜக்டுகளும் அசைன்மெண்டுகளும் தயாரிக்கும்போது மாணவர்களை மேற்பார்வையிட யாரும் இருக்கப்போவதில்லை. மதிப்பெண்கள் பின்னால் ஓடுவதால் பெரும்பாலும் மாணவர்கள் ஏதேனும் ஒரு ஏமாற்றுவழியில்தான் இவற்றை செய்து முடித்து சமர்ப்பிக்கிறார்கள். மாறாக, இவற்றை நேர்வழியில் செய்யும்போது சந்திக்கும் சிக்கல்களையும் அவற்றைச் சரிசெய்ய போராடும்போதும் தான் அந்த தொழிலுக்கான அறிவையும் திறமையும் மாணவர்கள் அடைவார்கள். ஆனால் அவர்கள் விரும்புவது எளிமையான வழியான ஏமாற்றுவழியைத்தான். இந்த எளிமையான வழி, மதிப்பெண் பெற்றுத் தரலாம். அறிவைப் பெற்றுத் தராது. அறிவைப் பெறுவதற்கு எளிமையான வழி கிடையாது. அவற்றை அடைவதற்கு அந்தந்த மாணவர்கள்தான் முயல வேண்டும். அவர்களுக்காக வேறொருவர் அந்த வேலையைச் செய்து அறிவைப் பெற்றுத்தர முடியாது. ஆழமில்லாப் படிப்பு மதிப்பெண்ணை பெற்றுத்தரலாம். அறிவையோ, திறமையையோ, சிக்கல்களை தீர்க்கும் முறைகளையோ கற்றுத்தரப்போவதில்லை.

மாணவனுடன் கொஞ்ச நேரம் செலவழித்தால் போதும். நேர்காணல் நடத்தும் எவராலும் அவனுடைய புரிதலின்மையையும், ஆழமற்ற அறிவையும் அடையாளம் கண்டுவிட முடியும். ஆக, ஒரு மாணவன் மேற்படிப்பில் அவன் விரும்புகிற மாதிரியான நல்ல வேலையில் அமர வேண்டுமானால், மதிப்பெண் பின்னால் ஒடுகிற பள்ளிப் படிப்பு மனநிலையிலிருந்து வெளிவர வேண்டும். சரியாகக் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே தேவையான அறிவையும் திறனையும் மேற்படிப்பில் பெறமுடியும். இதையே சற்று மாற்றிச் சொன்னால், ஆழமாகப் படித்து அறிவை பெறும் மாணவனால் நல்ல மதிப்பெண்களையும் பெற முடியும். உண்மைதானே? தான் படிப்பவற்றை சரியாகப் புரிந்து படிக்கும் மாணவன் யாரும் குறைவான மதிப்பெண்கள் எடுத்து நான் பார்த்ததில்லை.

மூலம் – https://jalote.wordpress.com/2013/09/08/undue-focus-on-marks-is-hurting-students/

Photo credit- http://goo.gl/QHhI4n

ஆசிரியர் – ஜலோட்

தமிழில் – ராஜசங்கீதன்