சங்கர் கணபதி

என் நண்பர் ஒருவரின் சொந்த அனுபவங்களை  தொகுத்து இங்கு வரைகிறேன். நண்பர் கூற்றாக உள்ளது  இக்கட்டுரை ...

http://www.thenewsminute.com/sites/default/files/IIT_1.jpg
http://www.thenewsminute.com/sites/default/files/IIT_1.jpg
நான் விரைவில் ஓய்வு பெறவிருக்கும் ஒரு பொறியாளன் ; பெங்களூரில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறேன்.
வருடம் 1971. தமிழ்நாட்டின் தென்கோடியில் உள்ள ஒரு பழமையான கல்லூரியில் பி.யூ.சி சேர்ந்த சமயம் ( 10 + 2 என்னும் முறை அக்காலத்தில் இல்லை ; அப்போது இருந்தது 11 + 1.). என் தகப்பனார் ஒரு பள்ளி தலைமை ஆசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். தானொரு காந்தீயவாதி என்பதில் அளவு கடந்த இறுமாப்பு உண்டு; நேருவைப் பற்றி யாராவது அவதூறாகப் பேசி விட்டால், அவருடன் ஜென்மப் பகை கொள்ளும் அளவுக்கு தீவிர காங்கிரஸ் அபிமானி. இந்திரா காந்தியை காளி மாதாவாகவே கை கூப்பி தொழும் பக்தன்.

SSLC இல் 80 % மதிப்பெண் பெற்றதால் மத்திய அரசு வழங்கும் மெரிட் ஸ்காலர்ஷிப் நான் பெற்று வந்தேன் ( இது மட்டும் இல்லையென்றால் நான் கல்லூரிப் பக்கம் எட்டிக் கூடப் பார்த்திருக்க இயலாது; காந்தீயவாதிகள் அப்படித்தான் சேமிப்பு என்பதோ,கடனுதவி பெற்று பிள்ளையைப் படிக்க வைக்கலாம் என்பதோ காந்தியை அவமதிப்பது ). ஆனால் நான் கல்லூரி விரிவுரையாளர் ஆகிவிட வேண்டும் என்றொரு கனா மட்டும் உண்டு அப்பாவுக்கு.

கல்லூரி சகாக்கள் சிலர் அப்போது இந்த ஐ.ஐ.டி என்பது குறித்துப் பேசிக்கொண்டது எனக்கு புதிய விஷயம். மேலும் பொறியியல் படிப்பு என்பதெல்லாம் எட்டாக் கனவு (செலவு அதிகமாகும், விடுதியில் தங்கிப் படிப்பது என்பதெல்லாம் காசைக் கரைக்கும் உபாயம்). வீட்டிலிருந்தபடியே ஒரு எம்.ஏ -வோ அல்லது எம்.எஸ்சி யோ படித்து பக்கத்து கல்லூரிகளில் ஒரு வேலை தேடிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அப்பாவின் உயர்ந்த பட்ச விருப்பம். இவ்வளவுக்கும் வீட்டின் கடைக்குட்டி நான்.
ஐ.ஐ.டி – நுழைவுத் தேர்வு மூலம் அனுமதிக்கப் படுவார்கள் – மற்ற பொறியியற் கல்லூரிகளில் ஐந்து வருடம் படிக்க வேண்டும் – BE பட்டம் பெற; இங்கோ மூன்றே ஆண்டுதான் என்று வேறு யாரோ கயிறு திரிக்கவும் அதை அப்படியே ஒப்பித்தேன்.
அப்பாவிடம் அனுமதி பெற நல்ல வேளையாக ஒரு தகவல் கிட்டியது: இது பிரதமர் நேரு துவக்கி வைத்த ஒன்று – பன்னாட்டு பிரபல பல்கலைக் கழகங்களுக்கு ஈடான கல்வி தரும் முயற்சி. நேருவின் ஆதர்ச பக்தனுக்கு இது தெரிந்திருக்கவில்லை. பத்தாண்டுகளுக்கும் மேல் அரசு உயர்நிலைப் பள்ளி தலைமை ஆசிரியராக இருந்தும் ஐ.ஐ.டி பற்றி கேள்விப்பட்டும் இருக்கவில்லை. முனகிக் கொண்டே விண்ணப்பப் பாரம் வாங்க பணம் கொடுத்தார் அப்பா.  தேர்வு எங்களூரில் நடக்கும் என்றொரு அசையா நம்பிக்கையில் பாரத்தை பூர்த்தி செய்து அனுப்பியாயிற்று. 200 கி.மீ.தொலைவில் இருக்கும் மதுரைதான் தேர்வு நடக்கும் இடம் என்று தெரிந்ததும் (அப்போதெல்லாம் நான்கு பேப்பர்கள், இரண்டு நாட்கள் தேர்வு நடக்கும்).

“இதெல்லாம் வீண் செலவு; நம்மூர்ல பி.எஸ்சி படிக்கறதை விட்டுப்போட்டு …”. சாதரணமாக கணவன் பேச்சை வேதமாக மதித்து பேசா மடந்தையாக திகழும் என் அம்மா  “பெரியவன்தா படிப்பே வராம உருப்படாம போனான்னா படிக்கிற புள்ளை -இவனையும் இந்த பாடு படுத்தணுமா?” என்று போர்க் கொடி தூக்க, மதுரை சென்று தேர்வு எழுதுவது என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப் பட்டது.

வேலைப் பார்க்கும் அக்காவிடம் கேட்டு, பஞ்சாப் – அம்பாலா கண்டோன்மெண்டில் பதிப்பிக்கப்படும் ஒரு JEE நுழைவுத் தேர்வு guide புத்தகம் தபாலில் தருவிக்கப் பட்டது. புத்தகத்தைப் பிரித்து பார்த்தபின் மயக்கமே வந்து விட்டது. பி.யூ.சி. வகுப்பில் நாங்கள் கற்கும் பிஸிக்ஸ்,கணிதம் இரண்டுமே பல படிகள் கீழே இருப்பதை உணர்ந்தேன். கெமிஸ்ட்ரி மட்டுமே சம அளவில் இருந்தது. பி.யூ.சி. தேர்வுகள் வேறு நெருங்கும் சமயம். ஐந்து வாரங்கள் கழித்து JEE . பி.யூ.சி. தேர்வுகள் நடக்கும் சமயத்தில் JEE கணிதம் –  கேள்விகளைப் பார்த்தேன். மூளையை கசக்கும் கணித வினாக்கள் – சவாலாக இருந்தது. ஆனால் கணிதப் பேப்பரை சமாளித்து விடலாம் என்றே தோணியது. பிசிக்ஸ்தான் – முழுதும் கணிதம்  போலவே கணக்குகள் ! வளவள என்று பத்தி பத்தியாக கட்டுரை போல எழுதும் பி.யூ.சி. பிஸிக்ஸ் எங்கே?
அக்காவிடம் இதைப் பற்றி நான் புலம்பிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்ட அப்பா ” இதெல்லாம் நமக்கு சரிப்பட்டு வராதுன்னு அன்னைக்கே சொன்னேன் “..  வழக்கமாக அப்பா செல்லும் அரசு நூலகத்தில் இது பற்றி ஏதோ புலம்ப, யாரோ ஒரு இளைஞன் – தான் இந்தத் தேர்வு பல முறை எழுதியும் தேர்ச்சி பெற முடியவில்லை – இந்தப் புத்தகம் ஓரளவு உபயோகப்படும் என்று காட்டிய புத்தகத்தை அப்பா கொண்டுவந்தார்கள் : Pollack என்னும் ஆசிரியர் எழுதிய Applied Physics. குட்டித் தலையணை பருமனில் புத்தகம்.
இந்தப் புத்தகம் அமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகங்களில் கற்பிக்கப்படும் freshmen physics தரத்தில் இருப்பது என்பது  தெரிந்தது  .ஒவ்வொரு அத்தியாயம் முடிவில் ஏகப்பட்ட கணக்குகள்; JEE பிஸிக்ஸ் பேப்பர் இந்தப் புத்தகத்தை வைத்துதான் செட் செய்கிறார்களோ என்று அதிசயிக்கும் வண்ணம் இருந்தது. பல கடினமான கோட்பாடுகளை எளிதில் விளக்கி அடுத்த பத்தியில் அது சார்ந்த ஒரு கணித வினாவும் அதன் விடையும் எனக் கொடுத்து மிகவும் சுவாரஸ்யமாக புத்தகம் இருந்தது.
கணிதமும் பிசிக்ஸ் மட்டுமே தயார் செய்ய நேரம் அமைந்தது. கெமிஸ்ட்ரி தொடவே இல்லை. மதுரை சென்று தேர்வும் எழுதித் திரும்பி வந்தாயிற்று. தேர்வு எழுதி சரியாக 30 நாளில் பேப்பரில் ஒரு சின்ன சதுர அளவில் ( 50 x 50 மி.மீ ) முடிவு அறிவிக்கப் பட்டது. என் நம்பர் அதில் இல்லை. ஆனால் ஒரு வருடம் இதற்கென தனியாக,சுயமாக தயார் செய்தால் இந்தத் தேர்வை ஜெயித்து விடலாம் என்றொரு நம்பிக்கை சுடர் விட்டது. (தேர்வு எழுதிய மதுரை தியாகராஜர் பொறியியற் கல்லூரியில், இறுதி  நாளன்று எங்களை ராகிங் செய்த ஒரு சில சீனியர் மாணவர்கள் ஒரு சக மாணவனைக் காட்டி, கடந்த நான்கு வருடமாக JEE எழுதியும் தேற முடியவில்லை என்பதை சுட்டிக் காட்டினர்).

என் நம்பிக்கை சுடரில் நெய் வார்த்தது போல் ஒரு கடிதம் ஐ.ஐ.டி காரக்பூரில் இருந்து வந்தது. இரண்டாம் மெரிட் லிஸ்டில் என் பேர் இருப்பதாகவும், M.Sc .Exploration Geophysics கோர்ஸில் சில இடங்கள் காலி இருப்பதாகவும் , உடனே பெட்டி படுக்கையுடன் வரவும், வகுப்புகள் துவங்கி 10 நாட்கள் ஆகிவிட்டன என்று! தமிழ்நாட்டின் தலைநகரம் சென்னைக்கே நான் போனதில்லை. மேற்கு வங்காளம் செல்வதா?

ஓரிரு நாட்கள் கழித்து பிறிதொரு கடிதம்: திரிபுரா பொறியியல் கல்லூரி – இதே போல் இரண்டாம் மெரிட் லிஸ்ட் எங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டது. BE எந்தப் பிரிவென்றாலும் சீட்கள் உள்ளன. உடனே வரவும். (பின் குறிப்பு : நல்லதொரு ரெயின் கோட்டு கம் பூட்ஸ் உடன் வரவும்; மழைக்காலம் இங்கு).
என்னைவிடவும் திகைத்துப் போனது என் அப்பாதான்! சரி,அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் JEE எழுதி, சென்னை ஐ.ஐ.டி யில் சேர்ந்துவிடலாம்  என்று நான் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டார்கள் . பக்கத்தில் உள்ள கல்லூரி ஒன்றில் பி.எஸ்சி பிசிக்ஸ் படிப்பில் சேர்ந்தேன்.முக்கால்வாசி நாட்கள் – கல்லூரி மாணவர்கள் ஸ்ட்ரைக் அல்லது ஆசிரியர்கள் ஸ்ட்ரைக்  என்று மூடியே கிடந்தது கல்லூரி. நூலகம் மட்டும் எப்போதும் திறந்திருக்கவே, முழு முயற்சியுடன் JEE  தேர்வுக்கான தயாரிப்பில் இறங்கினேன். அப்பாவிடம் கெஞ்சி கூத்தாடி ஒரு அமெரிக்க பிசிக்ஸ் புத்தகம் (Sears,Zemansky மற்றும் சிலர் எழுதிய Modern University Physics ) வாங்கினேன்.அன்றைய விலை : ரூ.40 மட்டுமே!
இரண்டாம் முறை என் நம்பர் பேப்பரில் வந்தது. ஆல் இந்தியா ரேங் 1376 என்பது கடிதம் மூலம் தெரிய வந்தது. ஒரு சுப யோக சுப தினத்தில் சென்னை ஐ.ஐ.டி யில் கவுன்சலிங் – அப்பாவுடன் சென்று ,அங்கு விடுதியில் தங்கி (கவுன்சலிங் தினத்திற்கு முன்னால் ஒரு நாள் மெடிக்கல் டெஸ்ட்கள்) – கனவுலகில் இருப்பது போலிருந்தது. கவுன்சலிங் நடக்கும் அறைக்கு வெளியே ஒரு கரும்பலகையில் சாக்பீஸால் அவ்வவ்போது நிரப்பப்படும் காலியிடங்கள் பற்றிய அறிவிப்பு. நாங்கள் காத்துக் கொண்டிருந்த சமயமே, ஐ.ஐ.டி சென்னை – அனைத்து இடங்களுமே நிரம்பி விட்டன (அப்போது  மொத்தம் ஐந்து ஐ.ஐ.டி கள்தாம்). உள்ளே சென்றோம் . ஐ.ஐ.டி கான்பூர் அல்லது காரக்பூர் – இடங்கள் காலியாக உள்ளன. எது வேண்டும்?. சென்னையிலே இடம் கொடுங்கள் ; அவ்வளவு தூரம் பையனை அனுப்ப முடியாது …
எதிரே அமர்ந்திருந்த ஆசிரியர்கள் எத்தனையோ சொல்லியும் ,என்னை சிறிது நேரம் வெளியே இருக்க சொல்லிவிட்டு அப்பாவுடன் தர்க்கம் செய்த ஆசிரியர்கள், வராந்தாவில் கண்ணீருடன் நின்ற என்னைக் கண்டு ஆறுதல் அளித்த மாணவர்கள் – இறுதியில் சென்னை வெயிட்டிங் லிஸ்ட் எண்:24 என்று குறிக்கப்பட்ட தாளுடன் ஊருக்குத் திரும்பினோம். எப்படியாவது சென்னையில் இடம் கிடைத்துவிடும் என்று நம்பிக்கையில், தினமும் போஸ்ட்மேனை எதிர்பார்த்து … எதுவுமே வரவில்லை.
மீண்டும் பி.எஸ்சி படிப்பதை விட கோவையில் பொறியியற் கல்லூரி ஒன்றில் இந்த ஐ.ஐ.டி ரேங்கைக்  காண்பித்து இடம் வாங்கி சேர்ந்தேன்; இதற்கு உறுதுணையாக இருந்து அப்பாவிடம் பேசி சம்மதிக்க வைத்தது அக்காவின் கணவர்.

இப்போது என் கவனம் – அக்காவின் பிள்ளைகள் மேல் ; அவர்களில் ஒருவரையாவது ஐ.ஐ.டி யில் சேர்த்து விடவேண்டும் – JEE தேர்வுக்கான கோச்சிங் நான் தருவேன் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தேன். பிள்ளைகள் புத்திசாலிகள் என்றாலும் என் பிடிக்கு அவர்கள் வரவில்லை .” உனக்கும் கல்யாணம் ஆகி உன் பிள்ளைகள் வரும்- அவர்களை தயார்படுத்து” என்று அக்கா வேறு சொல்லிவிட்டாள்.

திருமணம் – இரண்டு பிள்ளைகள்; மூத்தவன் JEE எழுதும் சமயம் – ஆபீஸ் விடுமுறை எடுத்து அவன் கூடவே இருந்து தயார் செய்தேன். இரண்டு முறை எழுதியும் தேறவில்லை. இன்டர்நெட் யுகம் என்பதால் தேர்வு முடிவுகள் வலைத் தளத்தில்தான் பார்க்க வேண்டும். இப்போது இந்த கோச்சிங் வகுப்புகள் மூலம் வருபவர்கள்தான் JEE இல் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்பதை தாமதமாக உணர்ந்தேன். மேலும் JEE – நான் எழுதிய காலத்தில் இருந்ததை விடவும் மிகவும் மாறி இருப்பதை கவனித்தேன். கோச்சிங்  வகுப்புகளின் வெற்றியே இந்த வித்தியாசத்தை உணர்ந்து செயல்படுவதால் என்பதையும் புரிந்து கொண்டேன் .
இரண்டாவது பிள்ளை – சின்னவன் 10 ஆம் வகுப்பு முடிந்ததுமே இந்த JEE கோச்சிங் வகுப்பில் சேர்த்தேன் .இரண்டு வருடம் கடுமையான பயிற்சி. அவனது கோர்ஸில் வழங்கும் நோட்ஸைப் பார்த்தால், ஆதி காலத்தில் நான் எழுதிய தேர்வுக்கும், இப்போது நடைபெறுவதற்கும்  சம்பந்தமே இல்லை. கெமிஸ்ட்ரி மிகக் கடினமான ஒன்றாக – அதுவும் ஆர்கானிக் கெமிஸ்ட்ரியின் பெரும்பங்கு – நன்கு மனப்பாடம் செய்யும் திறமை உள்ளவர்கள் மட்டுமே வெற்றி பெறத் தக்க அளவில் இருப்பது அதிர்ச்சி ஆக இருந்தது.  சின்னவன் முதல் அமர்விலே வெற்றி பெற்றுவிட்டான். ஆனால் ஆல்  இந்திய ரேங் பிரகாரம் கௌஹாத்தி ஐ.ஐ.டி இல் பி.டெஸ் .என்னும் டிசைன் கோர்ஸ்தான் கிடைத்தது. வேண்டவே வேண்டாம் என மிக எளிதில் உதறிவிட்டு பிறிதொரு தனியார் பொறியியற் கல்லூரியில் அவனது விருப்பமான பிரிவை எடுத்துக் கொண்டு சேர்ந்துவிட்டான்.

அந்த சமயம் என் அப்பாவின் பிடிவாதத்தையும், கண்ணீர் வடிக்க நின்று கொண்டிருந்த ஐ.ஐ.டி சென்னை ஆபீசும் நினைவில் வராமல் இல்லை. ஐ.ஐ.டி எனும் மாயை எப்படி என்னைப் பிடித்து அலைக்கழித்தது என்பதை சிந்தித்தால் நகைப்பும், இன்றைய தலைமுறை அது போன்ற பைத்தியக்காரத் தனங்களில் சிக்காமல் இருக்கும் சாதுர்யம் குறித்த வியப்பும் ஒருங்கே ஏற்படுகிறது.

Picture Credit- http://www.thenewsminute.com/sites/default/files/IIT_1.jpg