childrens in classroom_docpage

“நம் பாடத்திட்டங்கள் குழந்தைகளின் திறனை முன்னிறுத்தாது உள்ளடக்கத்தைத்தான் முன்னிறுத்துகின்றன. குழந்தைகளுக்கு வெவ்வேறளவில் திறன் இருக்குமென்பதால் இந்த முறை பலனளிப்பதில்லை. மட்டுமல்லாமல், நம் பாடத்திட்டம் ஆராயும் திறனையோ தன்னிச்சையாகக் கற்கும் திறனையோ வளர்ப்பதில்லை.”

என்கிறார் Pratham அமைப்பின் நிறுவனரான ஃபரிதா லாம்பே (Farida Lambe).

இந்தியப் பாடத்திட்டம் எப்போதுமே சர்ச்சையில்தான் இருந்திருக்கிறது. அது உருவாக்கும்  அறிவும், திறமையும்தான் இந்த சர்ச்சைக்குக்கான முக்கியக் காரணங்கள். இவை எவற்றையும் தேவைப்படுகிற தரத்தில் கொடுக்கும் பாடத்திட்டங்கள் நம்மிடம் இல்லை.

இந்தியப் பள்ளிகளில் காணப்படும் கற்றல் முறைகளில் அறிவுக்கான வாய்ப்பு குறைவாக இருப்பதற்கான காரணம் அவை ‘அதிக சம்பள வேலைகளுக்கு’ இட்டுச்செல்லும் பாடத்திட்டங்களால் நிரப்பப்பட்டிருப்பதுதான். சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட ஐநா அறிக்கை தான் இப்படி சொல்லியிருக்கிறது.

‘Education for all – global monitoring report 2013-14’ என்னும் இந்த அறிக்கை அதிகப்படியான மாணவர் சேர்க்கை – அதாவது 95 சதவிகித அளவுக்கான சேர்க்கையை கொண்டிருக்கும் நாடாக இந்தியாவை முன்னணிப் பட்டியலில் வைத்திருக்கிறது அதே நேரத்தில் கற்றல் முறைகளில் சிக்கலுள்ள 21 நாடுகளின் பட்டியலிலும் ஒன்றாக வைத்திருக்கிறது.

இந்த 21 நாடுகளில் உள்ள குழந்தைகளில், பாதிக்கும் குறைவான குழந்தைகளே அடிப்படைக் கல்வியைக் கற்பதாக இவ்வறிக்கை கூறுகிறது. ஆப்பிரிக்க நாடுகள், மொராக்கோ, பாகிஸ்தான் போன்ற 17 நாடுகள் இடம்பெற்றிருக்கும் இந்தப் பட்டியலில் இந்தியாவும் இடம்பெற்றிருப்பதுதான் கவலையளிக்கும் தகவலாக இருக்கிறது.

முன்னேற்றத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தும் கல்வியை, படிக்கும் வாய்ப்பில்லாத மாணவர்களையும் உள்ளடக்கிய மொத்த பேருக்கும் வழங்குவதுதான் நம் கற்றல்முறையில் காணப்படும் சிக்கலுக்கு முக்கியக் காரணம். உதாரணமாக வியட்நாம் நாட்டை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். குழந்தைகள் படிப்பதற்கு ஏதுவான, அடிப்படைத் திறமைகளை வளர்க்கும் கல்வியைக் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தியாவில் அப்படி அல்ல. ஒரு குழந்தை அதன் வயதுக்கும் அறிவு வளர்ச்சிக்கும் எதைப் படிக்க வேண்டுமோ அது கொடுக்கப்படாமல் அதற்கும் அதிகமான கல்வி கொடுக்கப்படுகிறது.

“வியட்நாமில், வெவ்வேறு மட்டங்களில் வெவ்வேறு பாடங்களில் நடத்தப்படும் தேர்வுகளில் மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதம் நல்ல அளவில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் இந்த தேர்ச்சி விகிதம் அடுத்தடுத்த மட்டங்களுக்கு மாணவர்கள் செல்லும்போது குறைகிறது” என அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

வியட்நாமின் தேசியப் பாடத்திட்டம் மொத்தம் ஒன்பது பாடங்களைக் கொண்டது. அதில் ஆறுப் பாடங்கள்தாம் ஆரம்ப வகுப்புகளில் சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. அதிலும் பெருமளவுக்கான நேரம் தாய்மொழிக்கும், கணக்குக்கும்தான் ஒதுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தியாவின் தேசியப் பாடத்திட்டமோ 10 பாடங்களை ஆரம்பக் கல்வியிலேயேக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தியப் பாடத்திட்டம் உயர்நிலைக்குத் தேவையானத் திறமைகளை அதற்கு முந்தைய நிலையிலேயே கற்றுக்கொடுக்க விரும்புகிறது. ஆனால் வியட்நாம் பாடத்திட்டமோ அடிப்படைத் திறமைகளை வளர்த்தெடுப்பதில்தான் கவனம் செலுத்துகிறது. முரண் நகை என்னவெனில் வியட்நாமில்தான் ஆரம்பக் கல்விக்கான அடுத்த கட்டத்துக்கு மாணவர்கள் சரியான முறையில் தயாராகிறார்கள்.

“வியட்நாமில் 8 வயதான குழந்தைகள், அவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு, 86 சதவிகித அளவுக்கு சரியான பதிலளித்தனர். இந்தியாவில் 90% அளவுக்கு சரியான பதிலளித்தனர். அதுவே, 14-15 வயதினருக்கு கூட்டல் பெருக்கல் கொண்ட கணக்குகளைக் கொடுத்தபோது, வியட்நாமின் அளவு 71 சதவிகிதம் இருந்தது. இந்தியாவின் அளவு வெறும் 33 சதவிகிதம்தான் இருந்தது.” என்கிறது அறிக்கை.

ஆரம்பக்கல்விக்கு உலகளவில் செலவழிக்கப்படும் பணத்தில் 10 சதவிகிதம் தரமற்ற கல்வியாலும், கொடுக்கப்படும் கல்வி குழந்தைகளை சரியாக சென்றடைகிறதா என உறுதிப்படுத்தாதாலும் விரயமாகிறது. இதனால் ஏழை நாடுகளில் உள்ள இளைஞர்களில் 4 பேரில் ஒருவர், ஒரு வாக்கியத்தை படிக்கும் அளவுக்கான அறிவு கூட இல்லாமல் இருக்கும் நிலை இருக்கிறது.

இந்தியாவின் கல்வி நிலைக்கான வருட அறிக்கையும் (ASER) கற்றலின் தரத்தில் இருக்கும் குறைபாட்டை முக்கியத்துவப்படுத்தியிருக்கிறது.

மகாராஷ்ட்ரா மற்றும் தமிழ்நாடு போன்ற வளர்ச்சியடைந்த  மாநிலங்களில் 2012ம் வருட நிலவரப்படி 5ம் வகுப்புக்கு அதிகப்படியான குழந்தைகள் தேர்ச்சி பெற்றனவாம். ஆனால் இவர்களில் 44 சதவிகித குழந்தைகள் மகாராஷ்டிராவிலிருந்தும் , 53 சதவிகித குழந்தைகள்  தமிழ்நாட்டிலிருந்தும் மட்டும்தான் இரண்டு இலக்க கழித்தல் கணக்கைப் போடுமளவுக்கு அறிவு பெற்றிருக்குமாம். இந்த அறிக்கை சொல்கிறது. கொடுமைதான்!

அது போலவே ஆரம்பக் கல்வியிலிருந்தே இரட்டை மொழிப் படிப்பை நடைமுறைப்படுத்த இந்த அறிக்கை வலியுறுத்துகிறது. தாய்மொழியில் படிப்பது கற்றலில் நல்ல விளைவை ஏற்படுத்தும். பல ஆண்டுகளாக இந்தியச் சமூக ஆர்வலர்கள் பலரும் உளவியலாளர்களும் தாய்மொழிக்கல்விக்கு ஆதரவாக பேசி வருகின்றனர். ஆனால், அதற்கான எந்த கொள்கைகளும் அரசால் வகுக்கப்படவில்லை. வெறுமனே அரசியல் நலனுக்காக பேசப்படும் வெற்றுக்கோஷமாகவே நீடித்து வருகிறது.

மூலம்- http://goo.gl/lxT6I9

Picture Credit- http://goo.gl/8md48K

ஆசிரியர்- Kanchan Srivastava

தமிழில்-  ராஜசங்கீதன்